Tussen de wal en het schip

In de tv-uitzending Meldpunt van Max zei wethouder Blonk het wel vier keer niemand mag tussen de wal en het schip vallen. Het ging in de uitzending over de huishoudhulp die zwaar wordt gekort door de gemeenten omdat ze minder geld hebben gekregen van het rijk. Afwentelen heet dit. Veel gemeenten stoppen met huishoudelijke hulp of verminderen de hulp waardoor met name kwetsbare mensen in de problemen komen.

Blonk heeft de huishoudhulp ook afgeschaft met uitzondering voor schrijnende gevallen. Dit betekent dat per 1 mei een heleboel mensen verder moeten leven zonder dat er iemand komt voor het opmaken van het bed, het schoonmaken van de douchecel en het lappen van de ramen, laat staan voor het stofzuigen en stoffen.

Ze zullen het zelf moeten doen. Ook al ben je 85 of 90. Ook voor hoogbejaarden wordt in principe geen uitzondering gemaakt tenzij er mentale problemen spelen. Dan blijft de hulp komen. Voor de rest wacht een leven zonder hulp. 

Toch zegt Blonk dat mensen als gevolg van het nieuwe beleid niet tussen wal en schip zullen vallen. Wijkteams zullen zich over deze mensen ontfermen. Ze worden opgebeld en gevraagd of ze de nieuwe situatie aankunnen. Hebben de buren of de familie de plaats ingenomen van de thuishulp? Of een vrijwilliger? Of is er iemand anders die de bedden verschoont? Het is gek dat je wordt gebeld door iemand van de gemeente die vraagt hoe het met je gaat terwijl hij je betaalde hulp om zeep heeft geholpen. Wat moet je dan zeggen? Bedankt, maar ik heb van u niets te verwachten of ik red me wel.

Daarbij komt dat mensen de neiging hebben hun eigen situatie beter voor te stellen dan ze in werkelijkheid is. Ze zullen dit ook doen als ze door de wijkteams worden gebeld. De enig goede methode is niet een belletje plegen, maar opnieuw op  huisbezoek gaan. Dan kan de medewerker van de gemeente met eigen ogen zien of het huis aan kant is. Ziet de medewerker dat er hulp nodig is, dan moet er wel een plan B zijn. Maatwerk, maar hoe en door wie? 

Deze maand kwamen de resultaten op tafel van een diepgaand onderzoek naar de hulp van buren en familie. Uit 190 diepte-interviews blijkt dat deze hulp vaak tijdelijk is. Vrijwel alle deelnemers zeggen dit. Buren zijn bereid bij te springen bijvoorbeeld in het geval van ziekte. Maar meestal gaat het niet om blijvende hulp.

Kritiek is er op gemeenten die onvoldoende rekening houden met de belasting van de mantelzorgers. Ook plaatsen vrijwel alle deelnemers kanttekeningen bij het inzetten van vrijwilligers. Ze vragen zich af of langdurige inzet van vrijwilligers wel mogelijk is. Ze willen dat er goed wordt gekeken voor welke cliënten de inzet van vrijwilligers een meerwaarde heeft en voor wie niet.

Deze kwetsbare mensen mogen niet tussen de wal en het schip vallen, zegt ook wethouder Blonk in Schagen. Wie dit gevoel heeft moet het wijkteam bellen, luidt de boodschap. Maar wat is een wijkteam en waar zitten die teams? Ze zijn niet zichtbaar genoeg en daarin moet verandering komen.

Als ik in een willekeurige wijk loop in Zaandam zie ik bij sommige gebouwen een bord buitenstaan met een uitnodiging om kennis te maken met het wijkteam en een grote pijl erop die naar de openstaande deur wijst. Moet je in Schagen komen? Ze zijn nergens te bekennen.

Gelukkig houdt het opperhoofd van de wijkteams, wethouder Blonk, elke week spreekuur op zijn kamer, maar voor veel mensen is het gemeentehuis een te hoge drempel. Het gemeentehuis is een burcht geworden waar je niet zomaar naar binnen kan lopen.

Is er een plan B in Schagen? Nee, er is geen plan B. Maatwerk oke, maar wat stelt dit voor? Doormodderen, hulp bij elkaar sprokkelen, plak en knipwerk en iedere dag iemand anders in huis, hoe veilig is dit eigenlijk? Voor iemand die tussen wal en schip dreigt te vallen moet de hulp weer terug. Ja, toch? 

Eugeen Hoekstra

 

 

 

 

 

 

Delen is leuk
Je leest een bericht uit het rijke archief van Noordkop Centraal



Reageer op dit artikel
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef hier jouw reactie: